آهنگ دوم از آلبوم بداهه در آواز سکوت

کنسرت بداهه در آوازِ سکوت، در وَهلۀ اول کوششی‌ست برای پاسداشتِ امرِ «بِداهــه» در موسیقی ایران؛ آن‌چه همواره بخشی از فرهنگ موسیقایی این جغرافیا بوده وُ، لیک این روزگاران کم‌فروغ گشته است. در بداهۀ ما، تنها حافظۀ تاریخی، مَسبوقاتِ ذهنـی، و تجربۀ هم‌زیستی‌مان هم‌ره ماست. جز این‌ها نه مایه و مُد از پیش تعیین شده است، نه ضرب‌آهنگ و تُنـدا، نه متر و میزان، و نه حتی مدت‌زمانِ اثر. نیز هرآن‌چه از فرم و مد و آرتیکوله و دیگر اِلِمان‌های موسیقایی به گوش می‌رسد، محصول آنِ جاری بین ماست. بنابراین تلاش و خواستِ ما، اجرای یک بداهۀ تا حد امکان محض بوده است.

در وهلۀ بعدی، کنسرت بداهه در آوازِ سکوت، تلاشی‌ بوده است، در توجه به موسیقیِ سازی (instrumental) و انتقالِ احساس و تبادلِ مفاهیم، با نغمه و صوتِ موسیقایی، در جغرافیای فرهنگی اصفهان که نقش شعر در کلیۀ هنرها و نیز موسیقی، کماکان پُرنقش و رنگ است؛ با تکیه بر این نگاه که شعر و ادبیّاتِ فارسی بر تمامی ابعاد و کارکردهای موسیقیِ ایران خاصه پس‌ از ورودِ اسلام به این خِطه سیطره‌ای بلامنازع داشته است و این زمان هم، ذائقۀ شنیداری طیف وسیعی از مردم، به‌دنبال دریافتِ ساده و سریع مفهوم موسیقی از روی کلمات و شعر هستند؛ باری، آن‌چه موسیقـی را هست‌مند نموده، گستـرۀ تأثیـر و تأثر، و وسعتِ تواناییِ آن در فهم و بیانِ احساساتی‌ست که توصیفشان از عهدۀ زبان و واژه و واک خارج است. به ‌سخن دیگر، موسیقی روایت‌گرِ عواطف و اندیشه‌هایی‌ست که در کلام نمی‌گنجند و بر زبان نمی‌آیند.

کنسرت و آلبوم بداهه در آوازِ سکوت، محصولِ صحنۀ مشترکِ اجتماعِ «نوازندگان و شنوندگان» هم‌درد و دغدغه‌ای‌ست، در تلاطم سالیان پر التهاب مردم ایران، به‌خصوص در هفته‌های نزدیک به 25 شهریور 1401 و قیام ژینا. در این کنسرت، هر نفر خالق اثر خویش بود؛ من و امیرمحمود از شنوندگان الهام ‌گرفتیم، ایشان اثر حضور خود را به تماشا نشستند.

مهدی حقیقی | 30 تیر 1404

قسمتهایی از آهنگ